19/6/2016
Προς τα παιδιά μου:

Τελευταία φορά
Με απερίγραπτο πόνο χαιρέτησα το παλιό μας σπίτι
Τελευταία φορά
Είδα τις υπέροχες ζωγραφιές σας στον πίσω τοίχο και τα μονογράμματα «Γ» και «Π», στα πλακάκια της εισόδου
Καλά μου παιδάκια,
πόσο πολύ πονάω
Εάν τύχει και διαβάσετε αυτές τις λέξεις, θα είναι πια αργά για να δείτε τις ζωγραφιές
Προφανώς, ο νέος ιδιοκτήτης θα έχει βάψει το σπίτι και θα τις έχει καλύψει
Το φοβερό είναι ότι μετά τόσα χρόνια, είναι ακόμα φωτεινές και ζωηρές!
Είναι μελαγχολικές γιατί είναι μόνες τους, αλλά μοιάζουν αισιόδοξες και ζωντανές
Όπως ζωντανές είναι μέσα μου εκείνες οι άγιες στιγμές που ζωγραφίζαμε οι τέσσερίς μας
Ήτανε Κυριακή πρωί
Είχανε περισσέψει χρώματα από το βάψιμο των δωματίων σας
Αρχίσαμε με μανία να καταγράφουμε τις ψυχές μας
(Αν θελήσετε ποτέ να δείτε, έχω κάποιες φωτογραφίες
Μακάρι να θελήσετε
Είναι τόσα που έχουν να σας πουν
Είναι τόσα που έχω να σας πω)
Λες και είχαμε άγχος να καταγράψουμε κάτι το οποίο φοβόμασταν ότι θα χάναμε
Λες και ξέραμε
Αφήνω όμως το ζωντανό παρελθόν μου και επιστρέφω στο νεκρό παρόν μου
Ένας ανοικτός τάφος το παλιό μας σπίτι
Ένας ανοικτός τάφος η ζωή μου
Ένας ζωντανός – νεκρός εγώ
Κι όταν, ξεκαθαρίζοντας κάτι τελευταίες κούτες, έπεσε στην ψυχή μου η ελπίδα της μανούλας να είχαν πάει αλλιώς τα πράγματα, εγώ με απογοήτευσα
Όπως σίγουρα κι εκείνη απογοήτευσα
Ήταν λοιπόν μία ευχητήρια κάρτα, στην οποία η γυναίκα μου μου έγραφε να μη στενοχωριέμαι
«Θα διώξουμε τα συννεφάκια, έλεγε
και θα είμαστε πάντοτε ΜΑΖΙ»
Κι αλήθεια, άπειρες φορές σε αντίστοιχες κάρτες και σε κάθε ευκαιρία εγώ σας έδινα όρκο ότι θα είμαστε πάντοτε ΜΑΖΙ
Ότι θα είμαι εκεί να σας προστατεύω
για μια ζωή
Και στ’ αλήθεια το ήθελα με όλη μου την ψυχή
Όμως τελικά πιστεύω ότι, παρότι ήμουν καλός και το εννοούσα, ήμουν λίγος
Λίγος και αδύναμος
Αχ να μπορούσα να γύριζα το χρόνο πίσω,
τώρα που έχω τόσο δυναμώσει
τώρα που η δύναμή μου δεν μπορεί να σας προσφέρει τίποτα

Φεύγοντας, η κάρτα βάραινε την τσάντα μου, σαν ισόβια ψυχική καταδίκη:
«Καλός, αλλά Λίγος για τη Ζωή»
Ωστόσο την έχω μαζί μου
Είναι κάτι παραπάνω από την αλήθεια μου
Φεύγοντας άνοιξα όλα τα ντουλάπια, λες και μετακόμιζα
Μη τυχόν και είχαμε ξεχάσει τίποτα
Μάταια είχα την ελπίδα
Η ψυχή μου εδώ και καιρό είχε φτερουγίσει
Όσο δεν έβρισκα τίποτα φορτιζόμουν
Με βρήκε ένας θρήνος
Στην αρχή βουβός
Μα ύστερα, δεν άντεξε μέσα μου
Άρχισα να ξεσπάω
Να φωνάζω
Προς εκείνη
Προς εσάς
Συγνώμη
Δεν το ήθελα, γαμώ το κέρατό μου
Λίγος ήμουν, δεν ήμουν κακός
Όλη μου η ζωή ήταν αυτό το ΜΑΖΙ, Παναγιωτούλα μου
Είναι
Μου λείπετε
Δεν αντέχω άλλο να ζω μακριά σας
Δεν αντέχω άλλο
ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΩ

ΜΠΑΜΠΟΣ